Ik moet soms wenen
“Het is een waarheid, een werkelijkheid en ik ben blij dat ik er bijna ben, ik ben er ook trots op. Het lopen gaat veel beter dan in het begin. In het begin had ik niet zo snel tegen deze berg op kunnen lopen. Maar het kan niet zo zijn als je drie maanden onderweg bent, weg van huis, zoveel meemaakt en als je weer thuiskomt dat alles weer is zoals het was. Dat geloof ik niet.” Ik had onderweg al gehoord over Ulrich, de Zwitser die vanuit de Jura was vertrokken, een kleine gedrongen man, met een pezig lichaam en een baardje. “Ik kijk er erg naar uit om iedereen weer te zien en te vertellen wat ik heb meegemaakt. Maar aan de andere kant ben ik een beetje bang dat ik conflicten ga krijgen met mijn familie, mijn vrouw en kinderen omdat ik dingen nu anders zie dan voorheen.”
“Het is gedeeltelijk een avontuur om iets te gaan zien en doen dat ik nog niet eerder gedaan heb. Ik woon in Zwitserland, ken Frankrijk en een beetje van Italië. De eerste keer dat ik nu naar Spanje ga, ga ik te voet. Dat is haast ondenkbaar in onze huidige tijd. De beweegreden om deze tocht überhaupt te maken. Mijn vrouw onderkent dat er boven meer is, ik geloof niet meer in God. We hebben wel veel geluk gehad in ons leven. Ik heb bij een ongeval een nekwervel gebroken, dus eigenlijk zou ik hier niet meer moeten zijn. We hebben geluk gehad met onze familie en kinderen. Daar ben ik nog steeds iedere dag dankbaar voor. En we hadden een kleine egoïstische gedachte. We zijn mensen die altijd dag en nacht voor iedereen klaar staan. We helpen mensen wanneer we kunnen en als mensen een probleem hebben komen ze naar ons toe. We luisteren en helpen, maar zijn het een beetje moe geworden. We zijn met pensioen en in december word ik drieënzeventig, mijn vrouw is nog een jaar ouder. Toen hebben we gezegd, dit doen we een keer voor onszelf.”
Samen met zijn vrouw is Ulrich begin juli vertrokken, maar na een week kreeg zijn vrouw ernstige problemen met haar knie. Ze was genoodzaakt om te stoppen en met de trein gingen ze samen terug naar huis. “Daar hebben we een familieberaad gehouden met onze kinderen en we hebben besloten dat ik verder zou gaan. Ik heb de trein weer teruggepakt en ben weer gaan lopen.” Zijn vrouw hield hij dagelijks op de hoogte met zijn mobiele telefoon. “Gisteren had ik mijn vrouw aan de lijn en ik vertelde haar over hoe mooi het hier was, het weer, de bergen, gisteren was een wonderbaarlijk mooie dag. Toen vertelde ze me, luister, soms moet ik wenen dat ik er niet bij ben, dat ik dit niet mee mag maken.” Ulrich zucht en het verdriet is hoorbaar in zijn stem.